Lichaamsgericht werken leren: zo ervaart coach Joost de beroepsopleiding

Het zit automatisch in mijn lichaam

Een derdejaars student Joost vertelt zijn verhaal.

Ik weet nog dat ik begon en dacht: oké, ik ga iets leren dat ik kan gebruiken in mijn werk.
Ik ben coach. Ik ben gewend om te luisteren, te spiegelen, te kijken naar patronen. Ik dacht dat ik best veel wist.

Maar al vrij snel merkte ik: dit is niet alleen “iets leren”. Dit is iets wat je meeneemt. In je dag. In je lijf. In je contact met anderen.

Wat me vanaf het begin raakte, is de balans. 

Het is een hele fijne balans tussen lichaam en hoofd, tussen voelen en denken. Ik hoefde niet te kiezen. Ik hoefde niet óf alleen maar te praten, óf alleen maar te ervaren. Het ging steeds samen.

En dat maakte het intens, maar ook helder.

Ik merkte dat er heel duidelijk verband werd gelegd tussen mijn eigen onbewuste patronen en wat we leerden. Daardoor had ik constant het gevoel: ik ben echt diep werk aan mezelf aan het doen. Niet omdat iemand me dat vertelde, maar omdat ik het aan alles voelde. Tegelijkertijd leerde ik ook waar die patronen vandaan komen, wat ze betekenen, wat ze met me doen, en hoe ik ze op anderen projecteer.

Dat laatste vond ik confronterend en bevrijdend tegelijk.

Soms dacht ik dat ik “last had van de ander”. En dan bleek: er gebeurt ook iets in míj. Ik zie iets. Ik vul iets in. Ik reageer op iets ouds. En ineens werd het minder vaag. En juist daardoor kon ik eerlijker kijken.

Wat ik heel fijn vind, is dat het leren nooit los staat van het ervaren. Het is niet alsof je eerst een verhaal hoort en daarna “gaat oefenen”. Het zit door elkaar heen. Ik leerde en voelde tegelijk. En dat is precies waarom het binnenkomt.

De opleiding werd een soort leidraad in mijn leven

Op een gegeven moment merkte ik iets geks: de opleiding werd een soort leidraad in mijn leven. Niet op een dwingende manier, maar alsof er een nieuw laagje bewustzijn aan ging. Al mijn dagelijkse ervaringen relateer ik aan mijn studie, aan mijn groep, aan Marjolein. Het is een directe reflectie waar ik eigenlijk nooit mee stop.

Ik zit in een gesprek en ineens voel ik: ik trek me terug.
Ik loop buiten en merk: mijn adem zit hoog.
Ik krijg een appje en voel meteen spanning in mijn buik: waar gaat dit over?
En dan gebeurt er iets nieuws: ik blijf niet in de angst hangen. Ik word nieuwsgierig en durf dat meer te volgen.

Wat wil het lijf mij vertellen?

Het zit automatisch in mijn lichaam dat ik bij elke nieuwe ervaring probeer na te gaan wat die mij precies probeert te vertellen. Wat voor patronen kan ik hierin herkennen? Wat zie ik niet? Waar komt dit vandaan? Waarom doe ik dit nu echt?

Soms is dat mooi. Soms is het irritant, omdat je jezelf niet meer zo makkelijk kunt overslaan. Maar het is ook precies wat het me brengt: ik raak mezelf minder vaak kwijt. Of als ik mezelf kwijtraak, merk ik het sneller.

De kracht van de groep

En de groep… dat is ook iets. Je leert jezelf niet alleen kennen in je eentje. Je ziet jezelf terug. In contact. In gedoe. In stilte. In loyaliteit. In irritatie. In warmte. Je gaat jezelf herkennen in anderen, en anderen in jezelf. Dat maakte dat ik me niet “raar” voelde met mijn dingen. Eerder mens.

Er zijn momenten geweest dat ik dacht: dit is zoveel.
En toch voelde het niet alsof ik onderuit ging. Meer alsof ik eindelijk precies keek naar wat er al was. In mijn lijf. In mijn reacties. In hoe ik leef.

Het stopt niet als ik naar huis ga

Wat ik misschien het meest bijzonder vind: het stopt niet als ik naar huis ga. Het gaat mee. Niet als huiswerk, maar als iets dat in mij is gaan wonen.

Ik kan nog steeds spanning hebben. Ik kan nog steeds in oude reflexen schieten. Maar er zit nu iets tussen: een soort pauze. Een kleine ruimte waarin ik kan zien: dit ben ik aan het doen. En soms, heel simpel, kies ik dan net iets anders.

En dat is misschien wel het grootste verschil.

Niet dat ik “af” ben.
Maar dat ik aanwezig ben. In mijn eigen leven. In mijn eigen lichaam.

Of ik deze training anderen gun?

Ik kan alleen maar volmondig antwoorden; JA!
Doe het, je leven verandert voorgoed. En dat bedoel ik in de meeste positieve zin van het woord.

Het vraagt moed, het vraagt geduld, het vraagt doorzettingsvermogen en oh wat is het het waard! In het begin zie je dat nog niet, ervaar je dat nog niet maar nu.... allemachtig..... Dus JA, DOEN!

Meer info?

Bekijk hier de beroepsopleiding.

Bekijk hier de tweejarige training Bellein Essence