Waarom raak ik mezelf kwijt in contact?

Je zit tegenover iemand en ergens in het gesprek gebeurt het al.

Je merkt dat je sneller gaat praten. Je lacht iets te makkelijk. Je zegt ja, terwijl je vanbinnen nog helemaal geen ja voelt. Je kijkt naar het gezicht van de ander, luistert naar de toon, voelt of er teleurstelling komt, spanning, afwijzing, irritatie. Zonder dat je het bewust besluit, gaat je aandacht naar buiten.

• Wat wil de ander?
• Wat verwacht de ander?
• Doe ik het goed?
• Is het nog veilig tussen ons?

Pas later, vaak thuis of in de auto, voel je wat er eigenlijk gebeurde. Je was vriendelijk, behulpzaam, begripvol, aanwezig. Alleen jijzelf was er nauwelijks nog.

Wanneer contact een veiligheidsopdracht wordt

Jezelf kwijtraken in contact lijkt soms op pleasegedrag, aanpassen of conflict vermijden. Psychologisch gezien raakt het vaak aan hechting. Je systeem heeft ooit geleerd dat verbinding belangrijker was dan trouw blijven aan jezelf.

Misschien moest je vroeger goed aanvoelen wat de stemming thuis was. Misschien was er weinig ruimte voor jouw boosheid, verdriet, behoefte of grens. Misschien werd liefde onveilig zodra jij te veel innam, te duidelijk was of iets wilde dat de ander lastig vond.

Dan leert je lichaam iets heel slims: eerst afstemmen op de ander, daarna pas voelen wat jij zelf nodig hebt.

Dat patroon kan op volwassen leeftijd nog steeds actief zijn. In je relatie, in vriendschappen, op je werk, bij familie, in groepen. Je hoofd weet misschien allang dat je recht hebt op je eigen mening, je eigen grens, je eigen verlangen. Maar zodra de relatie belangrijk voelt, doet je lichaam iets anders.

Het gaat scannen.
Het gaat regelen.
Het gaat voorkomen.
Het gaat zichzelf verlaten om de verbinding te bewaren.

Je hoofd begrijpt het, je lichaam herhaalt het

Veel mensen die dit herkennen, hebben al veel inzicht. Ze weten waar het vandaan komt. Ze kunnen precies vertellen dat ze zich aanpassen, dat ze te veel verantwoordelijkheid nemen, dat ze bang zijn om de ander teleur te stellen.

Toch gebeurt het opnieuw.

Dat komt omdat dit patroon meestal sneller is dan denken. Het zit in je zenuwstelsel, in je spierspanning, in je adem, in je reflex om te glimlachen, uit te leggen, op te lossen of jezelf kleiner te maken.

Je kunt jezelf dus streng toespreken, maar dat helpt zelden. Je systeem heeft geen preek nodig. Het heeft een nieuwe ervaring nodig.

Een ervaring waarin contact blijft bestaan terwijl jij jezelf voelt. Waarin je merkt dat je kunt pauzeren voordat je antwoord geeft. Waarin je leert voelen: wat gebeurt er nu in mij? Welke spanning neem ik over? Waar ga ik te snel mee? Waar zeg ik ja om veilig te blijven?

Het lichaam laat zien waar je jezelf verlaat

In lichaamsgericht werk wordt dit patroon concreet. Je hoeft niet alleen te praten over jezelf kwijtraken, je gaat merken hoe het gebeurt.

Misschien trek je je schouders op zodra iemand iets van je vraagt. Misschien verdwijnt je adem hoog in je borst. Misschien ga je glimlachen terwijl er irritatie onder zit. Misschien voel je je benen minder, praat je sneller, ga je uitleggen, sussen of zorgen.

Dat zijn geen toevallige details. Het zijn ingangen.

Je lichaam laat vaak eerder dan je hoofd zien waar je uit contact met jezelf raakt. Daar begint ook de verandering. Niet door jezelf te dwingen om ineens grenzen te stellen, maar door het moment te herkennen waarop je jezelf begint te verlaten.

Daar ontstaat ruimte.

Eerst een fractie van een seconde.
Dan een ademhaling.
Dan een keuze.

Van pleasegedrag naar aanwezig blijven

De beweging is niet dat je harder wordt, minder gevoelig of minder betrokken. De beweging is dat je betrokken blijft zonder jezelf kwijt te raken.

Je leert voelen waar jouw ja vandaan komt. Uit liefde, vrijheid en volwassen keuze? Of uit spanning, schuld, angst voor afwijzing of de reflex om de ander tevreden te houden?

Dat verschil voel je meestal in je lichaam.

• Een vrije ja geeft ruimte.
• Een aangepaste ja maakt je kleiner.
• Een echte nee kan spannend zijn, maar brengt je dichter bij jezelf.
• Een ingehouden nee gaat vaak ergens vastzitten: in je kaken, je borst, je buik, je vermoeidheid, je irritatie.

Wanneer je dit leert herkennen, verandert contact. Je hoeft de ander minder te bewaken. Je hoeft jezelf minder te verlaten. Je kunt aanwezig blijven, ook wanneer het spannend wordt.

Workshop: Waarom raak ik mezelf kwijt in contact?

We hebben er een workshop over gemaakt. In de workshop over dit thema onderzoek je niet alleen waarom dit patroon ontstaat, maar vooral hoe het in jou werkt.

Je leert herkennen wat er in je lichaam gebeurt wanneer je in contact met een ander je eigen grond kwijtraakt. Je onderzoekt hoe pleasegedrag, hechtingsangst, aanpassen of oververantwoordelijkheid zich bij jou uitdrukken. Je krijgt taal voor iets wat vaak vaag voelt, maar in het dagelijks leven veel invloed heeft.

Deze workshop is voor mensen die merken dat ze zichzelf verliezen in relaties, gesprekken, groepen of nabijheid. Voor mensen die veel voelen, snel afstemmen, moeilijk bij hun eigen grens blijven of pas achteraf weten wat ze eigenlijk wilden zeggen.

Bij Bellein Academie werken we met het lichaam als ingang naar bewustwording. Niet grof, niet geforceerd, maar zorgvuldig en verdiepend. Zodat je niet alleen begrijpt waarom je jezelf kwijtraakt, maar ook begint te ervaren hoe je bij jezelf kunt blijven.

Want contact hoeft geen plek te zijn waar jij verdwijnt.

Het kan ook een plek worden waar je leert blijven.

Meld je aan voor de workshop 'Waarom raak ik mezelf kwijt in contact?'